1000 LAT GDAŃSKA W ŚWIETLE WYKOPALISK

1000 lat Gdańska w świetle wykopaliskSzczątki drewnianej zabudowy miasta z X-XIII wieku odkryto w roku 1948 na głębokości około 2 metrów pod dzisiejszą nawierzchnią ulic. Sięgały one 5 m w głąb. Brak dostępu powietrza, wilgotne podłoże oraz inne naturalne warunki konserwujące sprawiły, że do naszych czasów w bardzo dobrym stanie dotrwały pozostałości domów, ulic i wałów obronnych, a także bogactwo drobnych narzędzi, fragmentów sprzętów domowych, części ubiorów i ozdób. W ciągu 27 lat badań archeologicznych wydobyto około 70000 zabytków świadczących o zajęciach i poziomie życia dawnych mieszkańców Gdańska.

 

Dom Przyrodników
(siedziba Muzeum Archeologicznego w Gdańsku)

ul. Mariacka 25/26, Gdańsk

 

Najstarszy Gdańsk zlokalizowano w pobliżu zakola rzeki Motławy, u zbiegu dzisiejszych ulic Grodzkiej i Rycerskiej. Założony został około roku 980, zapewne przez Mieszka I. Wkrótce zdecydowanie wysunął się na czoło innych grodów jako główny ośrodek polityczny, gospodarczy i kulturalny Pomorza. Mieściła się tutaj siedziba namiestnika królewskiego, a później siedziba książąt pomorskich i ich dworu. Nazwa miasta Gyddanyzc po raz pierwszy zapisana została w roku 997.

Gdańsk otoczony był z zewnątrz wodami i bagnistymi łęgami. Połączenie Wisły z morzem umożliwiło już w X wieku zbudowanie portu. W latach 1955-1961 odkryto fragmenty pomostu, do którego przybijały łodzie. Jego szerokość wynosiła 3 metry.

W pobliżu miasta krzyżowały się także ważne lądowe drogi handlowe. Lokalizacja Gdańska wpłynęła na charakter osadnictwa i zajęcia ludności. Od początku istnienia miasta rozwijały się rybołówstwo, żegluga, handel, rzemiosła.

Drewniane domy mieszkalne, średnio o wymiarach 16 m, budowano w obrębie drewniano-ziemnych obwałowań. Łącznie odkryto i przebadano 125 domostw (zalegających nad sobą w 17 poziomach osadniczych), zamieszkiwanych niegdyś przez rybaków i rzemieślników. Wiele odkrytych elementów budownictwa monumentalnego - bazy późnoromańskie i wczesnogotyckie, głowica kolumny i płytki posadzkowe - dowodzi istnienia również budowli murowanych.

Liczba mieszkańców Gdańska w końcu X wieku wynosiła w przybliżeniu 1000-1250 osób. W miarę rozwoju miasta powstały nowe dzielnice zamieszkane przez rzemieślników i kupców. Nowsze badania wykazują pozostałości osadnictwa w okolicy ul. Długiej i Długiego Targu. Ludności zatem przybywało. W końcu XIII wieku Gdańsk liczył około 7000 mieszkańców. Na przełomie XIII/XIV wieku liczba ta osiągnęła poziom 10000. Gdańsk przeżywał okres świetności w czasach panowania Świętopełka Wielkiego (1220-1266), najwybitniejszego władcy dzielnicowego Pomorza Wschodniego.

Dynamiczny rozwój miasta został nagle zahamowany w roku 1308 w wyniku napadu Krzyżaków, którzy opanowali gród, powodując całkowite zniszczenie kompleksu grodowo-portowo-miejskiego. Archeolodzy natrafili na ślady gwałtownego pożaru, który jest świadectwem tamtych wydarzeń.

 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. polityka prywatności